‘മൊത്തം ചില്ലറ‘യിലെ അരവിന്ദിന്റെ ചെറിയ ചെറിയ തമാശകള് വിഷയമാക്കിയുള്ള പോസ്റ്റുകള് എനിക്ക് വളരെ ഇഷ്ടമാവുകയും അതിനു ശേഷം എന്തെങ്കിലും എഴുതണമെന്നുള്ള പണ്ടു മുതലേയുള്ള ആഗ്രഹം തലപൊക്കുകയും ചെയ്തു. തത്ഫലമായി കഴിഞ്ഞ മെയ് മാസം മുതല് പോസ്റ്റുകള് ഇടാന് തുടങ്ങി.
ബ്ലോഗില് കൂടുതലും വിജയിച്ചു കണ്ടത് സ്വയം കഥാപാത്രമായി വരുന്ന ശൈലിയാണു. വായനക്കാര്ക്ക് എനിക്കുമുണ്ടല്ലോ ഇങ്ങനെ ഒരു കഥ പറയാന് എന്നു വായിക്കുമ്പോള് തോന്നും. അതു കൊണ്ട് ഞാനും ആ ഒരു വഴി തിരഞ്ഞെടുക്കുകയായിരുന്നു. എല്ലാ സ്റ്റോറികളും നടന്ന സംഭവങ്ങള് തന്നെയാണു. പല സന്ദര്ഭങ്ങളായി സുഹൃദ്സംഭാഷണങ്ങളില് നിന്നും ലഭിച്ചവ ഞാന് ഭാവന ചേര്ത്ത് അവതരിപ്പിച്ചു എന്നു മാത്രം.
ബ്ലോഗിനെക്കുറിച്ചും അഗ്രഗേറ്റുകളെക്കുറിച്ചുമുള്ള ഒടുങ്ങാത്ത സംശയങ്ങളും, പ്രശ്നങ്ങളും തീര്ക്കുവാന് എന്നെ സഹായിച്ചത് നീര്മിഴിപ്പൂക്കള് ശ്രീശോഭിന് ആണു. ശ്രീയുടെ ആത്മാര്ത്ഥവും ക്ഷമാപൂര്വ്വമായ സഹകരണമില്ലെങ്കില് ഒരു പക്ഷേ ഞാന് പണ്ടേ ഇതൊക്കെ മതിയാക്കിയേനേ..!
ഓഫീസിലെ പരിമിതമായ സാഹചര്യത്തില് നിന്നുമെഴുതുന്നതിനാല് കമന്റുകള് വഴി ഇന്ററാക്റ്റ് ചെയ്യാന് കൂടുതല് സമയം കിട്ടാറില്ല. എങ്കിലും ചിന്തയിലും ഗൂഗിളിലും വരുന്ന മിക്കവാറും എല്ലാ പോസ്റ്റുകളും വായിക്കറുണ്ട്. അശാന്തവും ഭ്രാന്തകല്പനകളാല് നീറുന്നതുമായ എന്റെ ഇന്നിന്റെ വ്യാകുലതകളകറ്റുവാന് ബ്ലോഗ് സഹായകമായിട്ടുണ്ടെന്നു നന്ദിയോടെ സ്മരിക്കുന്നു. തെറ്റുകളും കുറവുകളും സദയം ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചാലും... അതിനു കൂടിയാണീ കുറിപ്പ്.
വായിച്ചും കമന്റുകളെഴുതിയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുന്ന പ്രിയസുഹ്രുത്തുക്കള്ക്കെല്ലാം ഒരുപാടൊരുപാട് നന്ദി...